Gezien op het net:
Geld verdienen met vertalen
Geld
verdienen met vertalen is een leuke bijbaan. Als vertaler kun je een aardig
bedrag verdienen, ook als je niet professioneel vertaald. Als beëdigd vertaler
verdien je natuurlijk aanzienlijk meer. Mogelijkheden zijn er voldoende.
Bijvoorbeeld freelance vertaalwerk op via een website.
(http://schrijfenverdien.blogspot.nl/2012/10/geld-verdienen-met-vertalen.html)
Vertalen is een vak. Hoe vaak moet dat nog worden gezegd?
Een vertaler is een hoogopgeleide professional, die zijn bron- en doeltaal tot
in de puntjes beheerst en rekening houdt met de culturele aspecten van een
tekst. Een goede vertaler weet dat er wezenlijke verschillen zijn tussen – in mijn
geval – het Italiaans en het Nederlands en dat daarmee rekening moet worden gehouden
in de vertaling. Wat in het Nederlands een pakkende slogan is, werkt mogelijk
in het Italiaans juist helemaal niet. Een vertaler kijkt dus ook kritisch naar
de stijl en de toon van een tekst, om de boodschap van die tekst zo nauwkeurig
mogelijk te kunnen weergeven in de doeltaal. Iets wat Google Translate echt
niet kan, dat lijkt me duidelijk, maar wat ook ongeschoolde ‘vertalers’, mensen die
wel een aardig woordje Engels, Frans of Duits spreken, niet beheersen.
Als ik dan advertenties tegenkom zoals die hierboven gaan
mijn nekharen overeind staan, zeker als er ook nog zo’n dikke dt-fout in staat.
Bovendien staat er een pertinente onwaarheid in, namelijk dat je als beëdigd
vertaler ‘natuurlijk’ meer verdient. Een beëdigd vertaler is een vertaler die
in het Register Beëdigde Tolken en Vertalers staat en zo bij wet gerechtigd is
om vertalingen te maken waarvoor een beëdiging nodig is, zoals juridische stukken
of officiële documenten als geboorteaktes en diploma’s. Dit zegt dus helemaal
niets over de vergoeding die hij/zij daarvoor krijgt.
Dit is nog zo’n mooie:
Een leuke manier om geld te verdienen is het vertalen van
teksten. Professioneel is dit erg moeilijk, aangezien je diploma's en
dergelijke moet hebben. Maar als bijbaantje is het goed te doen en erg
makkelijk. Je vertaalt teksten naar Frans, Duits of Engels en krijgt hier geld
voor!
(http://muyinfo.blogspot.nl/2011/12/geld-verdienen-met-het-vertalen-van.html)
Waarom zou vertalen als bijbaantje prima te doen zijn, als
het professioneel zo moeilijk is? Ja, een echte vertaler heeft inderdaad een
(ver)taaldiploma, omdat hij zijn vak moet verstaan. Zolang dat bewustzijn er
bij bedrijven – onze klanten – niet is, en zij liever in zee gaan met een
student die voor een tientje per uur hun website wel even vertaalt, zullen we
slechte vertalingen blijven tegenkomen. Gelukkig kunnen we daar af en toe
smakelijk om lachen – al is het natuurlijk eigenlijk om te huilen.
En dan? Dat is een pittig vertalersdilemma en de meningen lopen dan ook
uiteen. De een zegt: slechte brontekst, slechte vertaling, terwijl de ander
vindt dat je best hier en daar wat mag veranderen om de doeltekst beter te
maken. Vooral in het geval van boekvertalingen is dit soms een groot probleem.
Natuurlijk zijn niet alle romans even goed geschreven, maar de uitgever wil
vanzelfsprekend wel dat er voor het Nederlands publiek een prettig leesbaar boek ontstaat.
Juist omdat ik als vertaler een boek zo goed lees, haal ik er met enige
regelmaat fouten uit. Een personage dat eerst groene en daarna donkere ogen
heeft. Fouten in de tijdlijn, of historische fouten. Zo werd er ooit in een
boek dat wij vertaalden gesproken over de klok op de Eiffeltoren die aftelde
naar het jaar 2000. Alleen speelde het verhaal in 1989, en toen hing die klok
er natuurlijk nog niet. Een bepaald uitzicht over Rome kan ik op basis van mijn
kennis van die stad nog controleren, maar hoe zit het als een boek in Tripoli
speelt? Moet je als vertaler alles controleren wat de auteur heeft geschreven?
En als bepaalde dingen niet blijken te kloppen, moet je die dan verbeteren? Wat
als de auteur het bewust heeft gedaan? Dagelijkse kost voor een vertaler.
Het is Kerstmis 1495.
Ludovico il Moro, de hertog van Milaan, heeft alle belangrijke mensen van de
stad uitgenodigd op zijn kasteel voor een uitgebreide kerstlunch. Het is bijna
tijd voor het dessert als de kok erachter komt dat hij dat heeft laten
verbranden. Dit kan hem de kop kosten, en de kok is wanhopig. Dan komt Toni,
een keukenhulp die al tijden verliefd is op de dochter van de kok, aanzetten
met een door hem gebakken zoet brood met cederappel en rozijnen. De kok
serveert dit brood in plaats van de verbrande desserts en wacht vol spanning de
reactie van de hertog en zijn gasten af. Gelukkig is iedereen enthousiast, en
sindsdien vieren de Milanezen kerst met il
pan de Toni, het brood van Toni. Natuurlijk trouwt Toni later met de
dochter van de kok en leven zij nog lang en gelukkig.